Dag 8 – 18 juni

Whale watching in Husavik.

We moesten vandaag weer bijtijds uit de veren want om kwart voor 8 zouden we gezamenlijk vertrekken naar Husavik. Daar stond een boot op ons te wachten om ons naar open zee te varen zodat we walvissen konden gaan spotten. Dit idee was ontstaan tijdens de voorbereiding van de reis en werd mogelijk gemaakt door de LVWCN. Na onze ervaringen op het grote schip wat ons naar IJsland bracht, stonden we niet te springen om weer naar zee te gaan. Toch lieten we ons verleiden, zeker Jeff die na veel twijfelen toch via de loopplank aan dek ging omdat Lisa graag mee wilde. Aan boord lagen overalls die je over je kleding aan moest doen tevens waren er regenjassen, maar die hadden we niet nodig. We hadden ons tot een michelinpop aangekleed, ook Lisa die er ook nog een reddingvest overheen aan had, een geel met oranje beestjes. Eigenlijk wilde ze liever een roze maar oke die was er niet dan toch maar deze.

In de hele groep hadden we 2 heel verstandige mensen, Arjan en Leonie wel te verstaan, die hadden besloten niet mee te gaan en met de kids naar het zwembad te gaan, achteraf gezien een briljant plan. Stipt 10 uur alle hens aan dek, de trossen los we gaan, na +/- 200 meter varen werd Jeff al wat wit achter zijn oren, gelukkig zag ie dat toen zelf nog niet, hij zag dit pas na 500 meter toen ie ook wat wit om de neus werd. Na 700 meter voeren we de haven uit, hier begon het wat meer te klotsen zodat ik ook wel een beetje spijt kreeg, dit was om kwart over 10, de vaart zou zo’n 3 uur duren. Ik weet niet meer na hoeveel meter het was, maar het bankje waar wij op zaten aan de zijkant van de boot bleek de enige plek uit de wind te zijn. Mensen die zeeziek worden zetten ze het liefst uit de wind neer. Een franse vrouw werd naast ons neer geplant, binnen 3 minuten hing zijn al kotsend over de reling en zagen wij haar ontbijt voorbij gaan naar de vissen. Dit voorval herhaalde zich meerdere (niet op 2 handen te tellen) keren. De eerste dolfijnen waren toen ook in zicht, ik weet eigenlijk niet of Jeff die mee heeft gekregen. Lisa had het inmiddels ook wat minder naar haar zin, gelukkig kon ik haar wat afleiden met liedjes zingen. Dit hield mij ook op de been, want Tally was inmiddels ook gearriveerd en hing ook over de reling heen (en dit was niet om naar de vissen te kijken). Om mij heen hoorde ik van alle kanten dat het toch niet alleen voor mijn neus mis ging. Lisa was inmiddels in slaap gevallen, maar ik bleef trouw naar de horizon kijken en zingen over berend botje die uit varen ging. Jeff hield het niet meer en hing ook over de reling, toen ie weer zat ging het echt niet goed ik kon vrij weinig omdat ik met Lisa zat en riep Tally of zij Mart even wilden halen, gelukkig kwam die vrij snel (het was ook niet een heel groot schip). Hij bracht Jeff naar het ruim beneden waar hij kon liggen en ging regelmatig bij hem kijken. Lisa en ik zaten nog steeds op het bankje en nog steeds hingen er vele over de reling te kotsen. Maar gelukkig waren daar de walvissen die ik ondanks dat ik met Lisa op schoot zat toch nog wel een beetje kon zien. We waren inmiddels ver genoeg op zee en de boot werd zo goed als stil gelegd, tenminste de motor ging uit, wat inhoud dat de boot echt niet stil ligt. Dus weer grepen mensen de reling om nou nu hoef ik het niet meer uit te leggen. Lisa werd wakker en wilde eraf, helaas dat wilde we allemaal maar we lagen midden op zee. Ik ging verder met liedjes zingen en hoopte dat we snel weer terug zouden gaan. Jeff had inmiddels gezelschap gekregen van Michiel die zich ook niet zo prettig voelde samen kotsten zijn het ruim onder, onder supervisie van Mart.

De andere boot ging weer terug, maar wij bleven nog even want die walvis zou nog even gedag komen zeggen. Sodemieter op met die walvis, breng die boot terug naar de haven dacht ik bij mezelf, de andere boot was al een klein stipje toen wij pas terug gingen, het is net als bij de supermarkt je staat altijd in de verkeerde rij, nu hadden we dus de verkeerde boot… Op de weg terug waren er kaneelbroodjes met warme chocomelk, nee dank je, die franse muts die naast me had staan kosten sloeg het niet af, wat resulteerde in het logisch gevolg juist ja je snapt em wel. Zat ik op de heen weg nog uit de wind nu zat ik vol op de wind, een liter of 500 zee water kwam dan ook even het dek schoon spoelen, gelukkig had ik een overal aan en werd Lisa niet geraakt. Lisa die zich nog steeds af vroeg wat we hier deden kreeg het koud zo op de wind. Maar Peter (die de dag er voor ernstig verdwaald was en nu goed voorbereid op pad was gegaan) had nog wel een deken bij zich die om haar heen kon en Marja kwam voor mij staan als wind vanger, al liedjes zingend viel Lisa gelukkig weer in slaap. Ik zelf had het gevoel dat ik ook wel zou kunnen slapen en hoopte maar 1 ding dat het bootje snel weer braaf tegen de kaden aan zou liggen, dit was helaas nog niet het geval. Tally hing ook weer over de reling en dat terwijl Peter nog vrolijk tegen haar stond te kletsen. Er werd weer een walvis gezien en de boot werd weer gedraaid zodat er vanaf de punt het mooiste zicht was. Gelukkig was het beest snel weg en konden we verder. Na het leek wel 30 uur waren we weer in de haven en al snel lag de boot weer aan de kade. Iedereen begon zenuwachtig te draaien om z’n pak uit te doen en de boot te verlaten, en ik bleef zitten bewegen kon ik mij niet meer na 3 uur in 1 houding met Lisa te hebben gezeten. Gelukkig was Jeff weer uit het ruim en pakte Lisa van mij over in 1 streep liep naar de bus die vlak voor de ingang stond, ik deed snel m’n pak uit en volgde (in hoeverre je zo’n pak snel uit doet). Gelukkig trok Lisa heel snel bij en wilde in haar stoeltje zitten en chocomelk drinken, een pak van ons hart. Na een beetje te zijn bijgekomen zijn we met Mart en Ineke koffie gaan drinken in een koffietentje gerund door de Adams familie. Conclusie voor ons avontuur, dit doen we nooit maar dan ook nooit meer, wat was het een geweldig idee om naar het zwembad te gaan. Johan en Marcella ik snap dat jullie het jammer vinden dat jullie niet mee konden, maar hier heb je niets aan gemist hoor 😉
Op de heen weg waren Mart en Ineke gebeld door Sander ook hij had natte voeten alleen niet door het zoute water maar door het vruchtwater… een spannende dag voor iedereen dus.

Na de walvisvaart zijn we samen met Mart en Ineke nog even naar het Phallological museum geweest, dit wilde wij na alle verhalen wel eens met eigen ogen zien. Voor diegene die eerst dit verhaal af willen lezen alvorens dit te googlen. Het betreft hier een heus penis museum, van walvis tot hamster ze zijn er allemaal in alle soorten en maten en sinds mei dit jaar staat er ook een menselijk exemplaar hier op sterk water in de kast, het is niet echt een geweldig gezicht al die frutsels op sterk water de echt opgezette die gaan nog wel, wat wel leuk is zijn alle gadgets die de beste man in de loop der jaren verzameld heeft, van peper en zout stel voor een paar net getrouwd stel tot een golf club voor de echte bal. Nog wat ansicht kaarten aangeschaft en we gingen weer verder. Na wat rommelig overleg besloten we terug te gaan naar het hotel. Samen met Mart en Ineke, die vol spanning op de geboorte van hun kleinkind wachtte, Sander had nog gebeld met een up date maar de kleine was nog niet bij het daglicht. Na de koffie een choco muffin en een Skyr besloten we toch nog even naar de Krafla terug te gaan. Daar waar een dag eerder alleen een hotdog kraampje zichtbaar was zagen we nu een heel lava veld. Na een wandeling van een minuut of 15 kwamen we bij een solfataren veld (volgen Lisa de stink stoom) deze was nog mooier dan die we eerder gezien hadden er liep een heel pad doorheen en zo kwamen we bij een lava veld waar het lava nog warm was, dit was echt bijzonder om te zien en te voelen, de vulkaan die dit veroorzaakt had was in 1984 uitgebarsten en de grond is daar nu nog warm, na wat gepor in de grond was het echt te warm om beet te houden. Lisa had haar emmertje bij zich om wat stenen te verzamelen en weer zat de emmer vol en liep ik met stenen in m’n handen.

Snel terug want het was al half 7 en we moesten op tijd zijn voor het eten, we konden het nu niet maken om te zeggen dat wij op het zelfde stuk verdwaald waren als de andere gister. Na het avond eten zakten we in als een bom en gingen bijtijds naar bed, aangezien de internet verbinding van het hotel er toch uit lag ;-). Maar we gingen niet slapen voordat Mart had gebeld met de mededeling dat hij en Ineke officieel OPA en OMA waren van een kleindochter van ruim 8 pond.

Sander en Jessica van harte gefeliciteerd met jullie dochter Jara, wij wensen jullie heel veel geluk en gezondheid toe met z’n drietjes.